Het moest er dan toch van komen. Ik moet mijn behaaglijke kussen opgeven voor de een of andere bak op wieltjes. Waar dat nou goed voor is. Frans en Inge hebben het steeds over een werpkist. Nou het zal allemaal wel, voorlopig ga ik de eerste drie weken nog helemaal niks werpen. Zaterdag was het nog erger. Toen kwamen ze met een bak aan waar ik niet eens languit in kon liggen. Lekker handig als ik straks tien pups moet zogen. Gelukkig had Inge dat ook door. Dus na was meten kwamen ze op Marktplaats de juiste bak tegen. Ze lieten er geen gras over groeien en gisteravond stond de bak al op mijn plek in de huiskamer. Inge bedacht meteen dat ik dan met mijn nest in de woonkamer kon blijven. Zo goed voor het socialiseren. Wat de overweging ook is: ik juich het van harte toe. Die bijkeuken is wel fijn maar ik heb de familie toch liever in mijn blikveld.

Ik vrees wel dat ik die kist toch nu al moet gaan delen met Pancho: hij heeft er een meer dan gezonde belangstelling voor.