Με προσέλαβαν σε μια καινούργια εφημερίδα. Είναι από αυτές που θεωρούνται μοντέρνες. Που οι ιδιοκτήτες τους καυχώνται στα μπαρ των ξενοδοχείων ότι ξέρουν πώς να πωλούν πολλά φύλλα. Σήμερα είναι η πρώτη ημέρα που γράφω γι’ αυτήν. Νιώθω μεγάλη ταραχή, έχω άγχος ρε γαμώτο, από τη στιγμή που μου ζητήσαν να συνεργαστώ στην πρωτοποριακή εφημερίδα τους. Η στήλη μου, χρονογραφική, πρέπει οπωσδήποτε να πετύχει, δηλαδή πρέπει να σημειώσει υψηλή Αναγνωσιμότητα, όπως  οι αδελφές της στη ραδιοτηλεόραση, η Ακροαματικότητα και η Θεαματικότητα.

    Για τον σκοπό αυτό αναζητώ βυζάκια, κωλαράκια, σκανδαλάκια, ηλίθια διαβολάκια του θεάματος και λογάκια της πλάκας. Με άλλα λόγια, αναζητώ ότι έχουν όλες οι επιτυχημένες και συνάμα προοδευτικές στήλες της εποχής μας. Χρειάζομαι και βρισίδι. Να βουτήξω ένα μεγαλοπολιτικό της χώρας μας και να του πω:

       Τι μας λες βρε σκυλομούρη, κερδοσκόπε και αδιάντροπε που φτύνουμε αίμα για χάρη σου (...). Βρε μπεκρή, σκυλομάτη με καρδιά ελαφιού, είσαι λαοφάγος ηγέτης, ρε. Tι να σου πω που κυβερνάς τιποτένιους...”

Το βρισίδι προσελκύει πολλούς αναγνώστες από την εποχή του Ομήρου. Απόδειξη ότι αυτά ακριβώς είπε ο Αχιλλέας στα μούτρα του Αγεμέμνονα: Κύνωπα, Κερδαλεόφρων, Αναιδείην, Οινοβαρές, Δημοβόρος. 

Παραθέτω, πρόχειρα και ασύντακτα, μερικά από αυτά τα κοσμητικά επίθετα, γιατί μπορεί να τα χρειαστείτε σε κάποιον ομηρικό καυγά. Πρέπει να μάθετε να βρίζετε στην ομηρική διάλεκτο. Αλλιώς θα μείνετε στην αμερικανική και στο...fuck off!

Εκείνοι οι ηγέτες έκαναν το λάθος να τσακώνονται για τις ίδιες γκόμενες: τη Βρησιίδα και τη Χρησίδα. Οι σημερινοί φαίνεται ότι έχουν επιλύσει αυτό το πολιτικό πρόβλημα. Φαίνεται δηλαδή ότι έχουν αντιληφθεί πως οι γκόμενες είναι τόσες πολλές, ώστε μπορεί ο καθένας να έχει τη δική του. Αμ δε! Τα φαινόμενα απατούν. Πάλι τις ίδιες προτιμούν! Μόνον που τις έχουν μετονομάσει σε “Προεδρία” και “Πρωθυπουργία”.

    Μετά το βρισίδι που δεν μπορεί παρά να μου έδωσε πολλές ποσοστιαίες μονάδες αναγνωσιμότητας, έρχομαι τώρα στα βυζάκια για να κάνω κάποιους σοβαρούς της δημοσιογραφίας να θρηνούν μέσα στα σοβαρά άρθα τους.

     Που λέτε, ένας στηθόδεσμος (σουτιέν, στη μοντέρνα νεοελληνική γλώσσα που υπερασπίζεστε) έσωσε κάποτε τους Αχαιούς από τους Τρώες. Ναι, μα την αλήθεια! Ένα σουτιέν! Η ΄Ηρα ήθελε να τουμπάρει τον Δία στο θέμα του έρωτα και -μέσω αυτού- στο θέμα του πολέμου. Πάει λοιπόν στην Αφροδίτη να της ζητήσει το μυστικό του πόθου.

     Η Αφροδίτη βγάζει το σουτιέν της, όπως ακριβώς φωτογραφίζουν σήμερα στα υπερσύγχρονα περιοδικά. Λύνει από τα στήθη της το κεντητό σουτιέν (κεστόν ιμάντα), το πλουμισμένο (ποικίλον) και ημιδιαφανές, που είχε όλων των ειδών τις γοητείες (θελκτήρια πάντα). Εδώ, της λέει, φωλιάζει ο πόθος (ίμερος), εδώ χάνουν τον νου τους ακόμη και οι γνωστικοί. Και της το δίνει το ωραίο σουτιέν...

     Εκείνο που εμένα μου τη δίνει και τα παίρνω στο κρανίο είναι ότι εμφανίζονται κάποιοι νεαροί που όλα αυτά τα παρουσιάζουν σαν ανακαλύψεις της νέας εποχής.             

    Διαφημίσεις από ραδιοφώνου αναγγέλουν το πρώτο θέμα των "μοντέρνων" περιοδικών, που είναι πάντοτε το ίδιο: "αγαθόν γυναικί περ εν φιλότητι μίσγεσθ’ ", δηλαδή "είναι καλό να σμίγει κανείς ερωτικά με γυναίκα".

     Παιδί μου, μοντέρνε δημοσιογράφε, μπορεί αυτό να είναι πρωτόγνωρο ή αδιάφορο για σένα, αλλά δεν είναι νέο για όλους. Για να καταλάβεις, σου λέω ότι υπάρχει από τότε που ο Εθνικός Κήπος ήταν γλάστρα! Δεν ρωτάς πώς σε έκανε η μαμά σου;

Λοιπόν, βρισίδι έβαλα, βυζάκια έβαλα, χρειάζεται τώρα μια ισχυρή δόση βίας να έρθει να δέσει το πράγμα. Χρειάζομαι τα μυαλά στα κάγκελα. Κυριολεκτώ! Δεκατέσσερις σκοτωμοί στη σειρά μπορούν να καταρρίψουν κάθε ρεκόρ ακροαματικότητας, θεαματικότητας και αναγνωσιμότητας. Προσέξτε σεναριογράφοι της πλάκας...

     Ορμά ο Αχιλλέας (ραψωδία Υ), χτυπά με το δόρυ  τον Ιφιτίωνα στη μέση του κεφαλιού (μέσσην κακ κεφαλήν) κι εκείνο χωρίζεται στα δύο. Τρυπά στον κρόταφο τον Δημολέοντα και του γεμίζει τον εγκέφαλο με αίμα. Στρέφεται στον Πολύδωρο και το δόρυ του τον διαπερνά (αιχμή διέσχε αντικρύ)  και βγαίνει από την πλάτη στον αφαλό του (παρ’ ομφαλόν). Αυτός, πέφτοντας στη γη, προσπαθεί να συγκρατήσει τα σπλάχνα του (πρότι οι δε λαβ’ έντερα χερσί λιασθείς). Υπάρχζει και συνέχεια.

     Πλήττει τον Δρύοπα στη μέση του αυχένα. Καθαρίζει τον Δημούχο. Ο Τρώς παραδίδεται και ικετεύει να τον λυπηθεί, αλλά ο Αχιλλέας τον τρυπάει στο σηκώτι (ήπαρ) κι αυτό γλιστράει έξω. Τρυπά επίσης τον Μούλιο από αφτί σε αφτί και μετά τον ΄Εχεκλο στη μέση του κεφαλιού. Χτυπά τον Δευκαλίωνα στον αυχένα και τον αποκεφαλίζει. Το κεφάλι με την περικεφαλαία κυλά μακριά από το κορμί, ενώ το μυαλό (μυελός) τινάζεται έξω από τους σπονδύλους (σπονδυλίων).

     Καρφώνει στην κοιλιά τον Ρίγμο και "το αίμα έρρεε στη μελανή γη (ρεε δ’ αίματι γαία μέλαινα). Τ’ ακούτε συνάδελφοι του αστυνομικού ρεπορτάζ; Ποιος από σας μπορεί να φέρει δεκατέσσερις φόνους σ’ ένα δελτίο ειδήσεων, ώστε να γίνει της Τροίας; ΄Ετσι εξασφαλίζονται οι ακροαματικότητες στους αιώνες των αιώνων. ΄Ετσι θα γίνετε κι εσείς καναλάρχες...

Ο ΄Ομηρος κέρδισε τη μεγάλη ακροαματικότητα  των αιώνων.Το ερώτημα όμως είναι: Την κέρδισε κι αυτός χάρις στο τρίπτυχο “αίμα- ψέμα- σπέρμα”; ΄Η υπάρχει κάποια διαφορά; Και ποιος υπερασπίζεται αυτή τη διαφορά;

     Από πρώτη άποψη, η τηλεόραση αποδεικνύεται εξόχως ποιητική, αφού, όπως ο Ομηρος, βγάζει το σουτιέν της Αφροδίτης, χύνει αίμα και κραυγάζει υβριστικά. Μήπως υπάρχει και κάτι άλλο που μας διαφεύγει; Ερωτα κάνει ο άνθρωπος, έρωτα κάνει κι ο σκύλος. Σε τι  διαφέρουν;

     Οι απορίες αυτές δεν έχουν σημασία, γιατί δεν αποφέρουν θεαματικότητα. “Αρκεί που είμαστε πρώτοι στις μετρήσεις και στις πωλήσεις”, αποφαίνονται οι διευθυντές της νέας εφημερίδας μου. “Τα άλλα είναι περιττά”.

Σήμερα κανένα ελληνικό μέσο ενημέρωσης δεν θα δημοσίευε ένα ποίημα του Παλαμά ή ένα κείμενο του Παπαδιαμάντη. Ο βρετανικός Guardian  δημοσιεύει αντίστοιχα λογοτεχνήματα κάθε εβδομάδα. Στην Ελλάδα, κανένας δεν θα τα διάβαζε. Ο ελληνικός λαός είναι σοφός. Δίνει στους άξιους της λόξας του τις πρώτες θέσεις. Το λαβ-στόρι κατάντησε ίδιο κι απαράλλακτο με το γαβ-στόρι. Οι δεύτεροι είναι πρώτοι στις μετρήσεις. Πρόοδος! Πρωτοπορία! Μοντερνισμός!