“Προς νέο μοντέλο πέρα από το Πασόκ” προχωρεί ο Γιώργος. Από πού προκύπτει; Από την επιλογή τριών μη κομματικών υποψηφίων (Καμίνη, Μπουτάρη, Τατούλη) για τις εκλογές της Αυτοδιοίκησης. Καλό ή κακό; Σωστό ή λάθος; Για να το εξετάσουμε, χρειάζεται μικρή αναδρομή…

Ο αείμνηστος Καραμανλής άνοιξε τον κύκλο της Ευρώπης και ο Σημίτης τον έκλεισε. Ο πρώτος έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ, ο δεύτερος στην ΟΝΕ. Πολύ αργά για να επαναχαραχθούν βαθιές διαχωριστικές γραμμές.΄Εχει πλέον διασφαλισθεί ένα μίνιμουμ εθνικής συναίνεσης. Οι ψηφοφόροι το επιβεβαιώνουν.

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της Μεταπολίτευσης το αποδεικνύουν μαθηματικά:΄Ενας στους τρεις ΄Ελληνες, νεότερη έρευνα αποφαίνεται  δύο στους τρεις, ψήφισαν (οι ίδιοι άνθρωποι!) τη μια φορά ΝΔ και την άλλη ΠΑΣΟΚ. Τούτο σημαίνει ότι κάποτε ενέκριναν το κόμμα που άλλοτε καταψήφισαν. Η ψήφος είναι πλέον χαλαρή και αφανάτιστη, αν όχι αδέσμευτη και τιμωρητική.

Οι πολίτες που κάποτε υπερψήφιζαν ΠΑΣΟΚ, αλλά κατόπιν στράφηκαν στη ΝΔ, ή, αντιστρόφως, οι πολίτες που στήριζαν τη ΝΔ, αλλ’ αργότερα μεταπήδησαν στο ΠΑΣΟΚ, πώς νιώθουν και τι σκέπτονται όταν το ένα κόμμα επιτίθεται σκληρά στο άλλο κόμμα εξουσίας; Οι περισσότεροι γελούν και ειρωνεύονται. Ωστόσο, το ερώτημα είναι κρίσιμο, διότι υποκρύπτει μια μεγάλη αλήθεια: Τη νίκη στις εκλογές παρέχουν όχι οι φανατικοί οπαδοί σου, αλλά οι ψήφοι που αποσπάς από τον αντίπαλό σου. Συχνά καταγγέλλοντας τον αντίπαλό σου, καταγγέλλεις εκείνους που σου χάρισαν τις εκλογικές νίκες σου. Τούτο είναι άγνωστο μόνον στους κοκορομάχους.

Συμπέρασμα: Οι επιλογές Παπανδρέου βασίζονται στη μελέτη και στην αναγνώριση της πραγματικότητας. Η επιμονή στο άσπρο-μαύρο αποδείχθηκε αυτοκτονική. ΄Ατομα, κόμματα, πατρίδες βυθίστηκαν στη συμφορά για να το καταλάβουν. Τα δύο μεγάλα κόμματα το έχουν αντιληφθεί και δεν διστάζουν να είναι πολυσυλλεκτικά. Πρακτικά, τούτο σημαίνει ότι “δεξιοί” δεν διστάζουν να λάβουν “αριστερά” μέτρα και “αριστεροί” να εφαρμόζουν “δεξιές” πολιτικές. Βεβαίως, υπάρχουν κι εκείνοι που αναμένουν να ζωντανέψει ο μαρμαρωμένος βασιλιάς. Ο Λένιν, εννοώ…