Ποιος είναι πολιτικός; Είναι ο άνθρωπος της πράξης, αυτός που υλοποιεί ιδέες στον δημόσιο βίο. Προσωπικά με γοητεύει περισσότερο εκείνος που  έχει τις καλές ιδέες, παρά ο άλλος που τις εφαρμόζει. Πολιτικός που δεν γεννά καλές ιδέες, παρά μόνον εφαρμόζει τις ιδέες των άλλων είναι απλός διαχειριστής. Αυτός που έχει και τις ιδέες είναι ο ολοκληρωμένος πολιτικός.

Ας γίνει παράδειγμα ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Οι κυβερνήσεις μας προσπάθησαν επί 16 έτη να υλοποιήσουν την ιδέα κατασκευής του. Αξίζει χίλια εύγε ο πρώτος που είχε την ιδέα και μόλις ένα οι εφαρμοστές της. Την ιδέα είχε ο Νίκος Γρηγοριάδης, αθόρυβος και αφιλόδοξος άνθρωπος, που πέρασε «μια ζωή στα πετρέλαια», κατά την έκφραση συναδέλφου του. Προτείνοντας την ιδέα του, ο αγαθός γέροντας γινόταν ο καλύτερος πολιτικός, χωρίς ποτέ του να έχει ασχοληθεί με την πολιτική.

Μιλούμε βέβαια για εφαρμόσιμες ιδέες, οι οποίες αλλάζουν μια θλιβερή κατάσταση, και όχι για θεωρητικολογίες. Οι αμερικανικές κυβερνήσεις ρητορεύουν ότι θέλουν να βοηθήσουν τα εξαθλιωμένα παιδιά του Τρίτου Κόσμου, αλλά ο Νίκολας Νεγκροπόντε είχε την ιδέα να σχεδιάσει τον υπολογιστή των φτωχών, τον οποίο και κατασκεύασε. ΄Ετσι, ο Νίκολας έγινε άριστος πολιτικός, χωρίς ποτέ του να έχει ασχοληθεί με την πολιτική. Αντιθέτως, ο αδελφός του, υψηλόβαθμος πρώην αξιωματούχος των ΗΠΑ, είναι κακός πολιτικός, και διότι ο ίδιος δεν έχει ιδέες και διότι εφαρμόζει τις ιδέες ποιότητας Μπους.

Και το αντίστροφο ισχύει: Ότι συχνά είναι δυσκολότερο να εφαρμόσεις μια ιδέα παρά τη γεννήσεις. ΄Ομως, αυτή η αλήθεια δεν αφορά τους μυαλοπώληδες της σημερινής Ελλάδας.

Οι ιδέες είναι καλές όταν εξαλείφουν άθλια φαινόμενα και καταπολεμούν νοσηρές νοοτροπίες. Μια ανέξοδη ιδέα που μπορεί να εφαρμοσθεί αμέσως, με σκοπό να αλλάξει την άθλια συμπεριφορά των Ελλήνων οδηγών, είναι να δοθεί η προτεραιότητα στους πεζούς και να τιμωρούνται βαρύτατα όσοι θρασείς την παραβιάζουν. Η ιδέα δεν είναι πρωτότυπη, μοιάζει με φωτοτυπία ανιαρού υπηρεσιακού εγγράφου. Είναι όμως θεραπευτική. Γιατί κανείς δεν την εισηγείται;

Τι είδους ιδέες; Αριστερές ή δεξιές; Χρειά- στηκε να περάσουν 30 χρόνια για να εκτιμηθεί τι έγινε στο ιδρυτικό συνέδριο της ΝΔ, στη Χαλκιδική. Τότε πρωτοειπώθηκε και καταγράφηκε στο καταστατικό του κόμματος ότι «αριστερά» και «δεξιά» είναι σχήματα αρωχημένα. Δεν βόλευε τους άλλους, το καταπολέμησαν, υπερίσχυσαν. Ούτε η ΝΔ το υπερασπίσθηκε. Στη Γερμανία, το μυρίστηκε ένας σοσιαλδημοκράτης. Δεκαετίες μετά, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ τόλμησε να το φωνάξει: «Δεν έχει σημασία τι είναι αριστερό και τι δεξιό, αλλά τι είναι αποτελεσματικό».

Σήμερα, εμπρός στα αντιθετικά ζεύγη ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, Αριστερά-Δεξιά, ο απλός ΄Ελληνας κραυγάζει επί τέλους κι αυτός:

Δεν με νοιάζει αν είσαι Ολυμπιακός ή Πα- ναθηναϊκός, αλλά το αν ξέρεις μπάλα. Δεν με νοιάζει αν είσαι ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, αλλά το αν έχεις ιδέες. Αρεστή ή μη, αυτή είναι επικρατούσα γνώμη. Μη σας επηρεάζουν οι αλαλαγμοί των ίδιων και των ίδιων χουλιγκάνων. Οι κερκίδες είναι άδειες, οι φίλαθλοι απουσιάζουν. Οι πολλοί βαρέθηκαν το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, βαρέθηκαν το ΠΑΟΚ-΄Αρης, βαρέθηκαν το αριστερά-δεξιά, βαρέθηκαν τους «αιωνίους αντιπάλους». Μια ζωή τα ανέχονται. Δεν αντέχουν άλλο. Θέλουν αποτέλεσμα εδώ και τώρα.

Μια καλή ιδέα ίσως μοιάζει με ωραία γυναίκα, η οποία σε καλεί να μοιχεύσεις μαζί της. Εδώ τα πράγματα αντιστρέφονται: ΄Οποιος αρνείται την ιδεολογική μοιχεία είναι ανήθικος και ηθικός εκείνος που μοιχεύεται. Η κομματική απιστία διαφέρει από τη συζυγική. Το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο. Με την ωραία ξένη γυναίκα διαπράττεις αμάρτημα, αλλά με την ωραία ξένη ιδέα δημιουργείς ηθική, διότι την αγκαλιάζεις για να πλήξεις το κακό. Τούτος είναι λόγος για να θαυμάζεις ορισμένους αιρετικούς στην πολιτική. Η σημερινή αίρεσή τους είναι η ορθοδοξία του αύριο.

Μια ωραία ιδέα του Γ. Παπανδρέου διατυπώθηκε, παλιά, στη ΔΕΘ: Η δημιουργία του πρώτου μη κρατικού -υψηλού κύρους- πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη, για να συγκεντρώνει καλούς φοιτητές από τα Βαλκάνια, τα οποία αποτελούν την ενδοχώρα ανάπτυξης των ελληνικών επιχειρήσεων. Η ίδια η ιδέα του τον φόβισε και το έβαλε στα πόδια, όταν είδε ότι τούτο σημαίνει «ναι» στα «περί άρθρου 16». Μόνον οι γενναίοι μπορούν να γίνουν αιρετικοί.

Το 1958, ο θείος του νυν πρωθυπουργού είχε δυο καλές ιδέες, τη βαμβακοκαλλιέργεια και τη βιομηχανία μαρμάρων. Από την εφαρμογή τους έφαγε ψωμάκι ο κόσμος επί 60 χρόνια. Αυτά που τότε ήταν ευεργετικά κατήντησαν σήμερα καταστροφικά. Η κατάργησή τους είναι πλέον η καλύτερη ιδέα για τη διάσωση τόσο του περιβάλλοντος όσο και της γεωργίας. Υπάρχει η τόλμη;

Η μάχη του Μαραθώνα και οι ύπνοι

Μια καλή ιδέα μπορεί να πηγάσει από ιδιοφυή παρατήρηση, αλλά και από τετριμμένα πράγματα, π. χ. από μια επέτειο. Το 2010  συμπληρώθηκαν 2500 χρόνια από τη μάχη του Μαραθώνα. Σκέφθηκε η Ελλάδα να οργανώσει μια παγκόσμια εορτή ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων; Ως υπουργός Πολιτισμού ο κ. Καραμανλής δεν είχε χρόνο να το σκεφθεί. Ούτε ο κ. Βουλγαράκης είχε χρόνο για το υπουργείο του; Οφείλαμε από τότε να έχουμε ξεκινήσει τις προετοιμασίες.

Ο κ. Σαμαράς κοιμόταν;

Ο κ. Γερουλάνος δεν πρόλαβε?

Επρόκειτο για ευκαιρία ολυμπιακών διαστάσεων και εφάμιλλης προβολής, όχι για νοσηρή προγονοπληξία, αν σκεφθείτε ότι δεν υπάρχει δυτικός στοχαστής που να μην τιμά τον Μαραθώνα ως αφετηρία του πολιτισμού του.

Δεν χωρούν τέτοια στο ολυμπιακό στάδιό μας; Σίγουρα πάντως κάτι τέτοια δεν τα χωράει ο νους τους.