Η ανωτέρω συλλογιστική αναπτύσσεται κυρίως σε πανεπιστημιακές σχολές χωρών που διαθέτουν μεγάλες βιομηχανίες θεάματος. Τα πράγματα φαίνονται να την επαληθεύουν. Το παράδειγμα μιας νέας γυναίκας, το οποίο η μισή υδρόγειος προσπαθεί τώρα να φθείρει, αφού μάταια αγωνίστηκε να αποκρύψει, χρησιμοποιείται συχνά για την διακρίνει τον αληθινό ήρωα από τον διάσημο ψευδοήρωα…

Οι τίποτε

και η Νέντα Σολτάν

΄Ολη την ιστορία περιέχει ένα video λίγων δευτερολέπτων.΄Ενα δευτερόλεπτο δεν χωράει πολλά. Χωράει ένα και μεγάλο. ΄Ενα και φοβερό. Τον Αρμαγεδδώνα χωράει. Από αυτό το video αριθμούμε δευτερόλεπτα με το περιεχόμενό τους δίπλα...

1: Την πυροβολούν.

2: Πέφτει στην άσφαλτο.

3: Τι έγινε;

4: Δεν βλέπεις το αίμα;

5: Παύση κάθε κοντινού θορύβου.

6:΄Ενας νέος άνθρωπος, γιατρός, τρέχει κοντά της.

7 έως 17: Ο νέος κλείνει με την παλάμη του την τρύπα που άνοιξε η σφαίρα στο στέρνο της.

20: Το αίμα είναι νεανικό, δηλαδή ορμητικό. Μόλις ανασηκώνει την παλάμη, για να δει αν η κίνησή του έφερε κάποιο αποτέλεσμα, κυλά έξω με ταχύτητα.

21:Το κορίτσι πεθαίνει με ανοιχτά τα μάτια. Μας κοιτάζει κατάματα μέσα από το video που τράβηξε κάποιος με το κινητό του τηλέφωνο.

Αν δεν δείτε το video  της δολοφονίας της Νέντας Σολτάν, που έκανε τον γύρο του κόσμου μέσω του YouTube, δεν θα καταλάβετε πόσο απέχει η φήμη από την αξία. Στο συγκλονιστικό αυτό ντοκουμέντο, η Νέντα φαίνεται καθαρά να πυροβολείται από άγνωστο την ώρα που μιλούσε στο κινητό της. Ο νεαρός γιατρός και οι διαδηλωτές που έτυχε να βρεθούν πλάι της δεν κατάφεραν να τη σώσουν…

Πήγε στη διαδήλωση, νομίζοντας ότι η φωνή της θα ήταν μία από χιλιάδες άλλες, αλλά τελικά έγινε ή ίδια η φωνή του Ιράν. ΄Ηταν τόσο όμορφη, τόσο γλυκιά, η 26χρονη Νέντα Σολτάν. ΄Ενα απλό κορίτσι ήταν. Που ζητούσε από τους ισλαμιστές να την αφήσουν να ζήσει τη δική της ζωή και όχι τη ζωή που εκείνοι της υπαγόρευαν. Που σπούδαζε μουσική και φιλολογία. Που θαύμαζε την ελευθερία των γυναικών στην Ευρώπη. Που φορούσε ροζ αθλητικά παπούτσια και στόλιζε με αρκουδάκια το κρεβάτι της. Μια ακούσια ηρωίδα ήταν. “΄Ενα τίποτε”, θα έλεγαν ή θα σκέπτονταν κάποιοι διάσημοι. Μήπως, όμως, αυτοί είναι το τίποτε;

Ανέσυρα δύο άρθρα από ιστότοπους των ΗΠΑ.  «Συγνώμη Νέντα, έχουμε έναν παιδεραστή να λατρέψουμε»- ο τίτλος του ενός. «Η Νέντα έκανε πιο καλή μουσική από του Μάικλ Τζάκσον»- ο τίτλος του άλλου. Το δεύτερο είναι του Μπεν Καμίν, ο οποίος το αρχίζει έτσι:

«Και οι δύο πέθαναν την ίδια εβδομάδα του Ιουνίου. Εκείνη στα 26 της της από πυροβόλο όπλο. Εκείνος στα 50 από φαρμακευτικά ναρκωτικά και παραισθησιογόνα. Συνεχίζονται οι αναφορές στον θάνατό του, στις συνήθειές του, στα παιδιά του, στα λεφτά του, στις σχέσεις του, στη σεξουλικότητά του και σε άλλα πολλά, κανένα από τα οποία δεν έχει αντίκτυπο στην ελευθερία ή στην αξιοπρέπεια ή, έστω, στην ασφάλεια κανενός. Για κείνη ακούμε αραιά και πού, όταν οι φίλοι της μαζεύουν το κουράγιο που απαιτεί μία διαδήλωση διαμαρτυρίας, κατά την οποία διακινδυνεύεις τη ζωή σου. Ας κηδεύσουμε τον Μάικλ και ας στρέψουμε τις προσπάθειές μας στο να κρατήσουμε ζωντανό το πνεύμα της Νέντα».

Αν δεν πιστέψετε ότι η Νέντα έκανε καλύτερη μουσική από τον Μάικλ Τζάκσον, συγνώμη, αλλά δεν έχετε καταλάβει το κυριότερο και, αν ήδη δεν είστε, θα γίνετε σύντομα κι εύκολα κορόιδο, πρόθυμο να πληρώνει τους λογαριασμούς της βιομηχανίας θεάματος. Πράγματι, η επιλογή είναι ανάμεσα στην Νέντα και στον Τζάκσον. Στην Νέντα και στη Μαντόνα…