Κάποιος πρέπει να ασχοληθεί με τη βαρβαρότητα του περιούσιου λαού των Νεοελλήνων. Εδώ και τριάντα χρόνια, η πιο αποκρουστική μορφή της νεοελληνικής βαρβαρότητας είναι η οικολογική. Μέσα σε ωραία λόγια, αν τα κούφια είναι ωραία λόγια, το ελληνικό τοπίο θα εξακολουθεί να το παίρνει ο διάβολος, εκτός αν γίνει το ένα και μοναδικό που μπορεί να το διασώσει την τελευταία στιγμή: Η δημιουργία Οικολογικής Αστυνομίας. Αν δεν γίνει αυτό το “θαύμα”, μην ελπίζετε σε τίποτε, καλοί μου οικολόγοι. Σας κοροϊδεύουν. Και, από επικοινωνιακή άποψη, καλά κάνουν, αφού “πιάνει” η κοροϊδία τους…

Πασάδες μου, όταν ισιώσετε τους στραβούς γιαλούς, ώστε να νομιμοποιηθούν και τα πλέον αυθαίρετα κτίσματα, όταν επιτέλους ταφεί η επτάψυχη πολιτική Τρίτση, όταν ολοκληρωθεί η εξαχρείωση των πολιτών, ώστε να “το ρίχνουν δαγκωτό” υπέρ εκείνων που εξαγνίζουν τις αυθαιρεσίες τους, ε, όταν ολοκληρωθούν όλα αυτά τα προοδευτικά και υπερσύγχρονα, τότε θα γίνει ολοφάνερο πόσο απαραίτητη είναι η ίδρυση Οικολογικής Αστυνομίας. Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Κάποιοι θα μασήσουν πάλι την ίδια καραμέλα: “Είναι θέμα παιδείας”. Σωστό. Αλλ’ όταν η παιδεία θα φθάσει στο σημείο να αποδώσει τα αναμενόμενα, η Ελλάδα θα έχει γίνει Κρανίου Τόπος. Ούτε καν Σαχάρα. Η έρημος είναι όμορφη, ενώ η Ελλάς του Μπετόν προκαλεί εμετό.

“Αγρόν ήγόραζον” μέσω offshore…

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μπορούσαν να δημιουργήσουν Οικολογική Αστυνομία, αλλ’ είχαν τον νου τους στη  Ziemens και στο Βατοπαίδι. Μπορούσαν, αλλ’ “αγρόν ηγόραζον” (μέσω offshore, φυσικά). Υπήρχε, μάλιστα, ένα είδος Οικολογικής Αστυνομίας, η Αγροφυλακή. ΄Ηταν ό,τι ακριβώς λέει το όνομά της. Απομάκραινε τα ζώα από τα σταροχώραφα. Προφύλασσε τους καρπούς του ανελέητου μόχθου και της ανείπωτης ταπεινοφροσύνης από το το χέρι του εισβολέα. Παλιά, στον τόπο μας, η κλεψιά καρπών και ζώων ήταν συνήθεια πολλών και όχι έργο αποκλειστικό των κακοποιών. Κάποτε εκάναμε διάβημα στους Γάλλους για να διαγράψουν από τα λεξικά τους τη σημασία «κλέφτης» από τις έννοιες της λέξης «γκρεκ».

Οι αγροφύλακες ή δραγάτες έφτιαχναν αυτοσχέδια ξύλινα παρατηρητήρια σε ψηλά σημεία, ώστε να έχουν θέα σε μεγάλος μέρος της περιοχής τους. Τα έλεγαν «δραγασιές». Τα ωραιότερα τα έφτιαχναν επάνω σε πανύψηλα δέντρα. ΄Εμοιαζαν με φωλιές. Διεκδικούσαν στ’ αλήθεια τη θέση των πουλιών. Από ψηλά ο δραγάτης έβλεπε τον ύποπτο και με τη σφυρίχτρα του τον καλούσε να απομακρυνθεί από τα καλλιεργημένα εδάφη και να επιστρέψει στη δημοσιά ή στο μονοπάτι. ΄Εκανε κι ενέδρες ο δραγάτης, έστηνε καρτέρι. Χωμένος μέσα σε αδιαπέραστες συστάδες αγριόθαμνων, παρακολουθούσε μήπως ανάψει κάνα σπίρτο ή ακόμη και τσακμάκι για τσιγάρο.

Κάποτε θεωρήθηκε εκσυγχρονιστικό να παραλύσουν την Αγροφυλακή. Νόμιζα ότι δεν είχε απομείνει ίχνος της ώσπου είδα ένα τμήμα της στην Αμφίκλεια, στους πρόποδες του Παρνασσού. Υπάρχει ακόμη. Πολλοί υπουργοί προέρχονται από την ύπαιθρο, γνώρισαν τους αγροφύλακες, αλλά τους περιφρονούν. Κατά βάθος ντρέπονται για  την καταγωγή τους. Συγχέουν την επαρχία με τον επαρχιωτισμό τους. Αν είχαν κουκούτσι ευρωπαϊκό μυαλό, θα έκαναν ό,τι και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες: Θα μετέτρεπαν την Αγροφυλακή σε Οικολογική Αστυνομία. Για να περιορίσουν τη βάρβαρη δράση των λατομείων που καταστρέφουν λογουχάρη το οικοσύστημα της Στροφιλιάς, στον ΄Αραξο Αχαΐας. Για να μην χύνονται τα γεωργικά φάρμακα στις ποταμιές και στις λίμνες. Για να καταγράφουν την υπεράντληση (αποστράγγιση, πες καλύτερα) των υπόγειων υδάτων στη Θεσσαλία. Για να συλλαμβάνουν τον ΄Ελληνα που βρωμίζει και να τον υποχρεώνουν να πληρώσει. Να πληρώσει ακόμη κι αν είναι μεγαλοεπιχειρηματίας, προεκλογικός χρηματοδότης, αν τα φουγάρα του δεν έχουν γερό φίλτρο ή τα λύματά του πέφτουν ανεπεξέργαστα στη θάλασσα.

Social Innovation

Είχαμε έτοιμη Οικολογική Αστυνομία και τη χαλάσαμε. Μπορούσαν να την ξαναστήσουν στα πόδια της, κι όχι να την κρατούν κουτσή, παρέχοντας νέες θέσεις εργασίας στην ύπαιθρο. Δυστυχώς, το μυαλό τους ήταν και παραμένει offshore. Η παλαιομοδίτικη Αγροφυλακή μπορούσε και μπορεί να μετατραπεί στην πλέον προοδευτική δύναμη προστασίας του περιβάλλοντος με μία και μόνη κίνηση: Με τη συμμετοχή σε αυτήν των εθελοντικών περιβαλλοντικών οργανώσεων, που έχουν έργο να επιδείξουν και όχι μονάχα συνεντεύξεις τύπου. ΄Ενα τέτοιο σχήμα που συστρατεύει την κρατική οργάνωση με τον αποτελεσματικό εθελοντισμό εντάσσεται σε ό,τι  στις ΗΠΑ και στη Βρεταννία αποκαλούν social innovation. Στις 22 Ιουλίου η κυβέρνηση Ομπάμα ανακοίνωσε τις 11 πρώτες επενδύσεις που θα χρηματοδοτηθούν από το Social Innovation Fund (SIF). Στο κοινωνικό πεδίο, αυτή είναι η τελευταία λέξη της πολιτικής, αγγλομαθείς επαρχιώτες μου!

Ποιον νόμο θα εφάρμοζε μια Πράσινη Αστυνομία στον τόπο μας; Τον απλούστερο και τον πλέον στοιχειώδη. Αν όχι δωρεάν, σε φροντιστηριακή άσκηση, με ελάχιστα χρήματα και πολλή αθωότητα, ένας πρωτοετής της Νομικής θα μπορούσε να σας τον ετοιμάσει, κυρά υπουργίνα μου. Το παιδί θα κοίταζε γύρω του και θα προσδιόριζε τα πταίσματα, τα πλημμελήματα και τα κακουργήματα στον οικολογικό τομέα. Με ποια κριτήρια θα τα κατέτασσε; Ελάτε, τώρα. Αφήστε τις δοκησισοφίες. Με κριτήρια τον πόνο, το αίμα και τη δυσωδία που προκάλεσαν.

Στα κακουργήματα δεν μπορεί παρά να ανήκει λ. χ. το να οικοπεδοποιείς ή να απορριματοποιείς τα ρέματα. Αποτελεί είδος αργής δολοφονίας. Εκτυλίσσεται με την πάροδο του χρόνου και με τη βοήθεια της βροχής ή της ανάφλεξης των απορριμμάτων. Πταίσμα θα ήταν (είναι, αλλά ποιος το βλέπει;) το να πετάς το πλαστικό κύπελλο του καφέ από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

(Το να πετάς τον υπουργό από το παράθυρο δεν το εγκρίνω. Αυτός που τον έβαλε εκεί ευθύνεται περισσότερο από εκείνον που κάθησε στη θέση που του έδωσαν…)