Στην Ελλάδα, εκδίδονται ημερησίως ένα μυθιστόρημα και δυο ποιητικές συλλογές. Τρία βιβλία λογοτεχνίας την ημέρα. Κάθε ημέρα.
Γιατί γράφουμε;
Γράφουμε γιατί είμαστε μικροί κι ασήμαντοι. Αν είμασταν Ιησούς ή Σωκράτης, δεν θα γράφαμε.
Γιατί γράφουμε;
Διότι γράφουμε μέ λέξεις, που είναι εύκολο, και όχι με πράξεις, που είναι δύσκολο. ΄Ισως γι’ αυτό ο θείος Πλάτων εξορίζει τους ποιητές από την ιδανική Πολιτεία του. ΄Ισως γι’ αυτό ο Αριστοτέλης δηλώνει ότι “η δικαιοσύνη είναι ανώτερη από την ποίηση”. Δικαιοσύνη για κείνους τους ανθρώπους ήταν συμπερίληψη όλων μα όλων των αρετών, σε σημερινούς όρους θα ήταν η “καλοσύνη”. Τι σημαίνει ότι “η δικαιοσύνη είναι ανώτερη από την ποίηση; Πώς εφαρμόζεται αυτό το αξίωμα;
Μπορείτε να φανταστείτε έναν μεγάλο ποιητή να θυσιάζει το ωραιότερό του ποίημα για να σώσει μια οικογένεια; Μπορείτε να τον φανταστείτε να λέει ότι “Δεν θα καθήσω να γράψω το Ημερολόγιο Καταστρώματος ή το ΄Αξιον Εστί, διότι πρέπει να αφιερώσω τον χρόνο μου και την αγωνία μου στο να γυρίζω δώθε κείθε εκλιπαρώνατς δανεικά, με σκοπό να σωθεί ένας χρεωμένος πολύτεκνος από τη φυλακή” ;
Αν είναι αριστοτελικός και πιστεύει ότι η δικαιοσύνη, η καλοσύνη δηλαδή, είναι ανώτερη από την ποίηση, ναι, θα θυσιάσει το ωραιότερό του ποίημα για να σώσει έναν συνάνθρωπο. Υπάρχουν τέτοιοι; Κι αν υπάρχουν (προσωπικά δεν συνάντησα κανέναν), δεν θα το μάθουμε ποτέ. Η μυστική καλοσύνη είναι η αληθινή. Η επιδεικτική καλοσύνη παραμένει κακία και φαρισαϊσμός ή, το πολύ πολύ, αποτελεί πολιτική.
Το ερώτημα “Γιατί γράφουμε;” ο Ερνέστο Σάμπατο το απάντησε ως εξής:
Η συντριπτική πλειοψηφία γράφει για αιτίες υποδεέστερες. (Γράφουν) επειδή ζητούν φήμη και χρήμα.
