Ivo en robin

19 maanden

Sun, 19 Jul 2009 14:53:19 +0200

Ivo en Robin doen het geweldig! Vorige week zijn we naar het CB geweest voor de 18-maanden check-up. Ivo woog toen 9100 gram (MET volle luier, dus we hebben gesjoemeld. We doen ALLES voor die 9!). Robin woog 8450 gram. Voor het eerst sinds ruim een jaar is Ivo dus weer zwaarder dan zijn grote zus. Volgens mij heeft ze het gehoord want ze is nu een partij aan het eten, niet normaal. Die eet op een dag bijna meer dan ikzelf... Beiden waren ze net onder de 80 cm. Man, wat worden ze ineens groot!

Op het CB waren ze heel tevreden. Ze zijn het checklijstje afgegaan met wat een kind van 18 maanden allemaal ongeveer moet kunnen en ze hebben beiden bij ALLE punten een vinkje staan! Blokjes stapelen: check. Bal gooien: check. Los lopen: check. Minimaal 5 woordjes zeggen: check. Oké, we hebben wat gesjoemeld want technisch gezien waren ze geen 18 maanden maar al bijna 19 maanden en een paar weken eerder konden ze de helft van de punten nog helemaal niet, maar gecorrigeerd zaten ze nog niet eens op 17 maanden dus wat mij betreft krijgen ze een dikke 10! We hoeven ze dus qua ontwikkeling wat het CB betreft niet meer te corrigeren voor hun vroeggeboorte. En ook qua groei gaan ze de goede kant uit. Ivo zat voor het eerst ongecorrigeerd in de gewichtscurve. Helemaal op het onderste lijntje, maar we doen het ervoor! Robin was wat van haar groeilijntje afgeweken en zit daardoor nu weer onder de curve. Maar zij is nu ineens gigantisch veel aan het eten, de hele dag door, dus dat komt wel weer goed.

Ze lopen sinds ongeveer een maand los (Robin bedacht op 11 juni ‘s avonds dat kruipen en langs de bank lopen voor mietjes is, Ivo de ochtend erop dat hij niet achter kon blijven bij zijn zus), babbelen al een paar losse woordjes, doen een hele lading dierengeluiden na (met wisselend succes) en willen met steeds meer dingen meehelpen (ook met wisselend succes). Als ik zeg: “Gaan we naar buiten?” dan rennen ze naar het halletje om hun schoentjes en jasjes te halen. Ze klimmen zelf in de kinderwagen en Robin vist dan ondersteboven hangend de petjes uit het boodschappenmandje want die moeten natuurlijk ook op. Als we ‘s ochtends hun kamertje binnenkomen beginnen ze meteen aan hun slaapzak te trekken en zodra de rits los is stappen ze er zelf uit. Als ik een deur of een traphekje open laat staan duwen ze hem voor me dicht (note to self: ALTIJD zorgen dat mijn huissleutels in mijn broekzak zitten). Of ze peren ervantussen.

Een paar keer per dag zeg ik “Oké, nu eerst even opruimen” en dan gaat Ivo heel serieus aan de slag om alle duplo in de kist te gooien en al het andere speelgoed daar op te bergen waar het hoort (dat heeft hij absoluut van zijn vader, want voor mij is elke willekeurige lege plek een opbergplek). Terwijl Robin er met een paar puzzelstukjes in haar hand naar staat te kijken. Toegegeven: ze geeft hem wel altijd meteen een hele dikke kus zodra hij klaar is en ik vrolijk zeg: “Goed zo, Ivo! Grote knul!”. Wat zou ze denken? “Dank je wel Ivo! Daar ben ik weer mooi onderuit gekomen!” En Ivo maar glunderen van trots.

En: ze beginnen nu ook echt kattenkwaad uit te halen. Vooral Robin is een klein duveltje, die heeft precies door wanneer iets niet mag en natuurlijk maakt dat het alleen maar leuker! "Nee" betekent voor haar "Oeh, jippie! Leuk! Dàt ga ik doen!!" Daar gaan we nog wat mee te stellen krijgen over een jaar of 10...

Ik weet soms niet zo goed hoe ik erop moet reageren, want ze versterken elkaar enorm. Meestal begint het als volgt: Ivo is een beetje aan het rondwandelen en ontdekken en komt iets tegen wat interessant genoeg is voor een nadere inspectie. Geen probleem. Tenzij het bijvoorbeeld de prullenbak is en hij er een korst brood uithaalt om lekker op te peuzelen. Prima dat hij ineens besloten heeft dat korstjes WEL lekker zijn, maar liever niet als ze al een enkele reis prullenbak achter de rug hebben. Dus wat zegt mama? "Nee Ivo, niet doen!"

Oke, denkt Ivo, dan niet. En het korstje gaat weer terug de prullenbak in. Prima. Goed gedaan. Yes, wat ben ik toch een goede moeder, mijn zoon is pas anderhalf en hij luistert nu al naar me!

Maar dan.

Robin, die helemaal aan de andere kant van de kamer met iets totaal onschuldigs bezig was, heeft het woordje "Nee" gehoord. Ze spitst haar oortjes, steekt haar hoofdje boven de bank uit en er vormt zich een brede grijns om haar mond. Hup. Overeind. Want als er "Nee" gezegd wordt kan het niet anders of er is iets geweldigs aan de hand. Met de handjes omhoog komt ze aangewaggeld en aanschouwt ze het gebeuren. Hmm. Ivo? Prullenbak? Mama? Nee? Jippie!! En vol verve duikt ze in de prullenbak, achter de befaamde broodkorst aan.

Niet omdat ze die broodkorst nou zo interessant vindt, nee hoor. Maar omdat ze weet dat ik het niet wil hebben. Want terwijl ze richting prullenbak duikt kijkt ze me schuin over haar schouder met een ondeugende grijns aan. "Kijk eens mama, wat ik doe?"

Het werkte bij Ivo, dus met mijn suffe hoofd probeer ik het nog eens: "Nee Robin, niet doen!"

Ha. Hahaha. Die is goed. Je denkt toch zeker niet dat ik naar je LUISTER?

Geen probleem. Mama is een volhouder. Nog twee keer nee en dan zet ik je aan de andere kant van de kamer neer. Maar mama is niet de enige volhouder, helaas. En terwijl ik met Robin mijn krachten aan het meten ben is Ivo ook weer wakker geworden. "Verrek. Mama zei nee en Robin doet het TOCH. Dat kan ik ook!"

En zie dan nog maar eens te "winnen". Geen schijn van kans! Dus na 100x nee verdwijnt de prullenbak richting aanrecht. Lekker hoog. Waar ze er niet bij kunnen. Pedagogisch niet echt slim, maar wel veilig. Toch?

Ja. Dat WAS het. Maar gisteren kreeg Robin door dat ze het krukje wat in de keuken staat naar het aanrecht kan verschuiven. En het als opstapje kan gebruiken. Oh help! Nu is het einde zoek.

Tot overmaat van ramp is er vorige week een vriendin op bezoek geweest met haar tweeling van dezelfde leeftijd als Ivo en Robin (Ja, jij ja. Je weet best dat ik jou bedoel! Lach maar. Volgende keer komen wij weer bij JOU langs!). En laten dat nou twee net zulke belhamels zijn. Met weer een heel ander repertoire aan kattenkwaad. Heerlijk. Kunnen ze lekker trucjes van elkaar afkijken.

Dus nu heeft Ivo door dat hij, als hij er maar gewoon met zijn hele gewicht aan gaat hangen, die grote keukenlades best open krijgt. En weten ze beiden dat zitten op het hobbelpaard maar saai is: erop stáán is veel leuker! En die kinderstoelen? Daar kun je jezelf best uitwurmen als je een beetje je best doet...

Iemand nog tips? Of het telefoonnummer van één of andere mad scientist die me kan klonen zodat ik niet meer de hele dag in de minderheid ben?

Ondanks (en misschien stiekem zelfs ook wel een beetje dankzij) al het kattenkwaad hebben we het ontzettend gezellig samen. Sinds ze los lopen zijn ze een stuk minder vaak gefrustreerd en dat verschil merken we vooral bij Ivo. Zijn driftbuien zijn bijna als sneeuw voor de zon verdwenen. Oke, hij is nog steeds wel af en toe flink kwaad. En nog steeds af en toe zonder aanwijsbare reden ineens helemaal over de rooie en absoluut niet meer te kalmeren of te troosten. Kennelijk is dat gewoon iets wat bij hem hoort. Maar niet meer 6x per dag. En nacht. En dat maakt zo'n ontzettend groot verschil! Het is nu gewoon een vrolijk eigenwijs mannetje, hij kletst ons de oren van ons hoofd (met de ongeveer 5 woordjes die hij nu kan zeggen, dus echt diepzinnige gesprekken zijn het niet), kan rustig een half uur zitten puzzelen (geweldig hoe serieus hij zijn houten puzzels neemt, en hoe trots hij is als hij er eentje helemaal zelf af heeft), en als we hem 's avonds op bed leggen gooit hij eerst alle knuffels uit zijn ledikantje om vervolgens lekker op zijn buik te gaan liggen zingen. We horen hem dan beneden nog een minuut of 5 kletsen en zingen in zichzelf en meestal slaapt hij voordat ik klaar ben met Robin voeden en zij ook naar bed gaat.

Ook Robin is heerlijk vrolijk. Ze kijkt in nieuwe situaties nog steeds de kat uit de boom, maar als ze zich op haar gemak voelt en/of in haar eigen omgeving is komt ze helemaal los. Ze loopt de hele dag met van alles en nog wat te slepen. Vooral met puzzelstukjes. En dan liefst die van een puzzel waar Ivo net mee bezig is. Die dan vervolgens heel sneu zit te kijken omdat hij het paard niet kan vinden. Of de kip. En dus zijn puzzel niet af kan maken. Geen probleem, vindt Robin alleen maar extra leuk. Die blijft wel vrolijk. Geeft hem in het voorbijgaan zelfs nog een kusje. Maar wel met die puzzelstukjes achter haar rug, waar hij ze niet kan zien en er niet bij kan... En die driftbuien van Ivo? Die zijn nergens voor nodig. Die heb je helemaal niet nodig als je een VROUW bent. Dan ga je gewoon heel zielig op de grond liggen huilen. Compleet met een heleboel tranen en kwijl. Tot je broertje je het puzzelstukje teruggeeft wat die akelige moeder net van je gestolen heeft!

Dus even kort samengevat: de ene helft van de dag ben ik ze overal achter en onder en tussen vandaan aan het plukken. En als ze het niet zelf zijn dan zijn het wel de puzzelstukjes die ze kwijt zijn, de boterhammen die ze op de grond gesmeten hebben, de uitgestrooide duplo waar ik mijn nek over breek. Ik geloof dat ik wel 1000x op een dag ergens voor moet bukken. Om iets van de grond te rapen, of om iets te ontwijken. En van die 1000x denk ik er een stuk of 5: "Oh mijn hemel, waar zijn we in vredesnaam ooit aan begonnen!"

Maar de andere helft van de dag? De andere helft van de dag is het één groot feest! Die helft van de dag zitten ze elkaar giechelend achterna rond de bank. Of op de bank. Of in de tuin. Zijn ze aan het spelen of knuffelen met elkaar of met een van ons. Puzzels aan het maken, boekjes aan het "lezen". Wandelen we door het bos of naar de speeltuin. Dansen we in een kringetje de kamer door, kleine handjes in grote handen, grote voeten rond kleine voetjes. En dan denk ik bijna hardop: "Wouw! Dit had ik NOOIT willen missen! Voor geen goud!"

17 maanden

Tue, 19 May 2009 11:43:15 +0200

Onderstaand verhaal heb ik geschreven voor de Kleine Maatjes, het kwartaalblad van de Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen (VOC). Het thema voor het Juli nummer (waar het inmiddels in verschenen is want natuurlijk loop ik weer ruim een maand achter met de verhalen op deze site) was “het Hart” en behalve het feit dat zowel Ivo als Robin een half jaar geleden een paar keer bij de cardioloog geweest zijn is mijn hart natuurlijk ook de plaats waar de kinderen zich ingegraven hebben. Om nooit meer te verdwijnen...

*****

Hopeloos verliefd

Het allereerste dat je van je kinderen hoort, is hun hartslag. Al ruim voordat ze de eerste keer naar adem happen en voorzichtig hun eerste gilletje slaken, lig je al gespannen op de onderzoekstafel bij de verloskundige te wachten tot ze het hartje van je kindje gevonden heeft. Kaboem…kaboem…kaboem…kaboem… 140 slagen per minuut. Wat een geweldig geluid!! En vanaf de allereerste keer dat je het hoort, ben je verkocht.

En in ons geval was het niet één hartje, maar waren het er twéé!

Na jaren van hopen en dromen, van ziekenhuis in en ziekenhuis uit, was het na de tweede IVF-poging eindelijk zover: we hadden een positieve test in onze handen! En toen we twee weken later bloednerveus het ziekenhuis binnenliepen voor onze eerste echo zeiden we wat lacherig tegen elkaar: “Stel je toch eens voor dat ze alletwéé zijn blijven zitten!”

En ja hoor, na wat heen en weer geschuif en geduw met de echo wees de arts ons op twee kleine knipperende hartjes. Een tweeling! Geweldig! Wat waren we blij!

En wat was ik ineens nerveus…

Want hoewel we ruim de tijd hadden gehad om te dromen over hoe het zou zijn om een kindje te krijgen, had ik niet verwacht hoe onzettend snel zoiets kleins bezit zou nemen van mijn hart. Van mijn ziel. Van mijn hele wezen. Ineens was ik niet meer alleen “ik”, maar was ik “wij”. Alles wat ik voortaan zou doen of juist zou laten zou niet alleen gevolgen hebben voor mijzelf, maar ook voor die twee ieniemienie mensjes die zich knus hadden genesteld in mijn buik. En die wetenschap is stiekem best wel eng…

Ondanks alle risico’s waar we op gewezen waren zodra bekend werd dat we een tweeling verwachtten, verliep de zwangerschap voorspoedig. Ik straalde en ik genoot van die kleine wondertjes in mijn buik. Hier hadden we zo ontzettend lang naar uitgekeken! En vanaf het moment dat ik ze regelmatig voelde trappelen was ik definitief verloren. Urenlang heb ik op de bank gehangen, handen op mijn buik, wachtend tot ze van zich zouden laten horen. Of, nou ja, voelen. Dat gekriebel tegen mijn handpalmen was zoiets wonderlijks. En later in de zwangerschap was het niet alleen te voelen, maar zelfs te zien. Als één van de kids zich omdraaide trok mijn hele buik scheef. Probeer je dan nog maar eens met een serieus gezicht op je werk te concentreren.

De golven van geluk en liefde die me op zulke momenten overspoelden maakten soms dat ik even mijn adem inhield. Dat mijn hart even stopte met kloppen. Zo overweldigend. En zo bijzonder, want verdorie, ze waren nog niet eens geboren! Hoe kan je nou verliefd zijn op iets wat je nog helemaal niet kan zien, niet kan vasthouden? Maar verliefd wàs ik. Tot over mijn oren.

En toen ineens was hij weg. Die buik. Midden in de nacht braken mijn vliezen, en nog geen 15 uur later lag ik op de OK en waren mijn kinderen op weg naar de NICU. Precies 32 weken was ik zwanger geweest. 32 weken was ik één geweest met mijn kinderen. En ineens waren ze weg. Meegenomen door vreemden. Hun vader er zenuwachtig achteraan hobbelend. “Je blijft er wel bij, hoor!” riep ik hem na. Hardop, of alleen stilletjes in gedachten. Ik weet het niet eens meer.

Toen ik twee uur later met bed en al de NICU werd binnengereden, hadden ze me elke willekeurige couveuse aan kunnen wijzen en kunnen zeggen: “Dat daar, dat zijn jouw kindjes.” Ik had geen flauw idee. Het enige wat ik zag waren mensen in groene outfits die bezig waren met kleine hulpeloze hoopjes mens, tussen allemaal slangen en lichtjes en piepjes. Dat twee van die hoopjes mijn eigen kinderen waren, daar kon ik me helemaal niets bij voorstellen.

Waar ik me enkele uren eerder nog tot in het diepste van mijn wezen verbonden voelde met mijn kinderen, was ik nu compleet alleen. Oh, ze waren er wel. Mijn babies. Mijn kinderen. Kijk, hun namen en gewichten stonden op hun couveuses: Ivo. 1750 gram. En Robin. 1650 gram. Ik kon ze zien. En ik mocht ze voorzichtig even aanraken. Maar het hadden net zo goed de kinderen van een ander kunnen zijn. Waar was die verliefdheid gebleven? Waar was dat gevoel van verbondenheid? Het was toch niet allemaal een droom geweest?

Die nacht, alleen op mijn kamer op de kraamafdeling, kon ik alleen maar huilen. Ik miste mijn kinderen. Hun getrappel en gedraai. De wetenschap dat ik ze dicht bij me droeg. Ik miste mijn buik. Ik miste een stukje van mijn hart. In mijn hoofd wist ik wel dat ze er nog waren. Dat ze geboren waren. Gezond. Dat ze op nog geen 200 meter afstand in hun glazen huisjes lagen te slapen. Maar ik vóelde ze niet meer. Op de plek waar maandenlang die steeds maar groeiende liefde had gezeten, zat nu alleen nog onzekerheid en angst.

Mijn hemel, wat heb ik me daar schuldig over gevoeld! Er zijn momenten geweest dat ik bang was dat dat gevoel van verbondenheid nooit meer terug zou komen. Dat die eerste uren op de uitslaapkamer gescheiden van mijn kinderen mij beroofd hadden van de band die ik met ze had gehad. Dat het feit dat die laatste 2 maanden van mijn zwangerschap me zo plotseling waren afgenomen, ik geen tijd had gekregen om afscheid te nemen van mijn buik, voor altijd tussen mij en mijn kinderen zou blijven staan.

Inmiddels weet ik beter. Gelukkig.

De verliefdheid die tijdens de zwangerschap 24/7 aanwezig was, is na de geboorte stukje bij beetje teruggekomen. En gek genoeg waren het in het begin juist de moeilijke momenten waarop die vlagen van liefde me overvielen. Toen ik na 8 dagen kraamafdeling voor het eerst het ziekenhuis verliet bijvoorbeeld. Voor het eerst moest ik mijn kindjes ECHT achterlaten. En terwijl ik richting de auto liep vulde mijn hele lijf zich met weerstand. Bij elke stap die ik deed ging mijn buik meer zeer doen, mijn hart meer branden. Elke stap die ik verder van mijn kinderen vandaan ging was er één teveel. De hele weg naar huis heb ik zitten huilen in de auto.

Was dat nou die verliefdheid, dat moedergevoel waarvan ik dacht dat ik het voor altijd kwijt was? Waarom deed het zo’n pijn? Tijdens de zwangerschap was het enkel een warm gevoel van trots en verbondenheid geweest, maar nu voelde het alsof mijn hart ruw uit mijn lijf gerukt werd.

5 weken hebben Ivo en Robin in het ziekenhuis gelegen. Daarna kregen we ze mee naar huis. In de maanden daarop leerden we elkaar stukje bij beetje weer kennen. Kregen we vertrouwen in elkaar. Maar ergens bleef ik iets “missen”.

Tot we voor de 9 maanden follow-up bij de kinderarts kwamen. Ivo en Robin deden het prima, dus ik stapte vol vertrouwen de onderzoekskamer binnen. 10 minuten later zat ik een verdieping hoger, bij Cardiologie…

Bij zowel Ivo als Robin waren vreemde bijgeluiden gehoord rond hun hartslag. Een ruisje bij Robin en een “derde harttoon” bij Ivo. Er werd bij beiden direct een ECG gemaakt en we werden naar huis gestuurd met de mededeling dat we binnenkort terug moesten komen voor verdere onderzoeken.

In minder dan 2 minuten was de verbondenheid die ik al die maanden gemist had in alle hevigheid terug. Enkel en alleen het idee dat er misschien iets niet in orde zou zijn met de hartjes van Ivo en Robin, met uitgerekend die kleine knipperlichtjes die zich al bij die allereerste echo voor eeuwig in mijn hart verankerd hadden, deed al het andere naar de achtergrond verdwijnen.

De 2 maanden die volgden op die eerste mededeling waren ontzettend spannend. Steeds weer wachten op de volgende afspraak, het volgende onderzoek, de volgende uitslag. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Net als al die jaren voor hun geboorte. Maar deze keer was het niet voor enkel een droom, maar voor twee echte kinderen. MIJN kinderen. En steeds meer werd ik me bewust van het feit dat ik stapelgek op ze was. Dat ik zoveel liefde voor ze voelde dat het soms fysiek pijn kon doen. Dat we met een soort onzichtbare navelstreng nog steeds aan elkaar verbonden waren. En dat ik ze absoluut niet meer zou kunnen missen. Nooit meer!

Gedurende die onzekere periode merkte ik dat ik alles ging uitvergroten en analyseren. Alles wat de kinderen deden of niet deden ging onder een vergrootglas. Die slechte groei van Ivo, zou dat door zijn hartje komen? En het slechte drinken en vele slapen van Robin, de langzame motorische ontwikkeling, zou dat betekenen dat haar hartje te hard moest werken en er dus te weinig energie overbleef voor andere dingen? Daarbovenop kwam dat ik ze amper nog alleen durfde laten. Als ik de één was aan het voeden terwijl de ander boven in bed begon te huilen zat ik te wippen op mijn stoel. Wat als Ivo zo over de rooie zou gaan dat zijn hartje er ineens mee op zou houden? En als het huilen uiteindelijk ophield wist ik niet hoe snel ik het voeden moest afbreken en naar boven moest rennen, want misschien lag Robin wel dood te gaan!

Uiteindelijk is bij beide kids een uitgebreide echo van het hartje gemaakt, om uit te sluiten dat er een anatomische oorzaak voor de bijgeluiden was. Bij Robin was dat vrij simpel: geen gaatje tussen de kamers in haar hartje, dus een onschuldig ruisje. Komt vaker voor. Vals alarm. 2 maanden stress voor “niets”. Godzijdank!

Bij Ivo ligt het wat ingewikkelder. Zowel de arts als de cardioloog kan geen verklaring geven over waar zijn derde harttoon vandaan komt. De echo/doppler en de ECG’s hebben, behalve een kleine verdikking rondom één van zijn hartklepjes en een iets verlengd PR-interval, geen bijzonderheden laten zien. De derde harttoon is ook niet constant aanwezig. Bij de 15-maanden follow-up hebben ze hem helemaal niet meer terug gevonden. Zolang hij zijn groeilijntje blijft volgen en zich verder goed ontwikkelt is ook hij voorlopig “gezond verklaard”.

Inmiddels zijn Ivo en Robin 17 maanden oud. Kort geleden hebben ze hun allereerste losse stapjes gezet. Met een trotse grijns komen ze nu af en toe wiebelend op me afgestapt. Kijk eens, mama, wat we kunnen! En grinnikend gooien ze zich daarna in mijn armen. Ik heb nu geen moeilijke momenten meer nodig om te weten dat ik van mijn kinderen hou. De huppeltjes die ik maak als ik na een dagje werken met de lege wandelwagen richting kinderdagverblijf loop zeggen genoeg. De warmte die ik van binnen voel als ze vol vertrouwen en met een stralend gezicht op me af komen kruipen zodra ik mijn gezicht om de hoek van de deur steek is voldoende. Dit zijn mijn kinderen. Mijn alles. Ze hebben mij gevangen. Ik ben hopeloos verliefd…

16 maanden

Sun, 19 Apr 2009 11:23:00 +0200

Druk druk druk! Dat krijg je met een steeds mobieler wordende tweeling, twee grote projecten op het werk van manlief en een eigen atelier dat eindelijk een klein beetje van de grond komt...

Met Ivo en Robin gaat het super! Het lijkt erop dat we eindelijk het laatste staartje van het snif-snotter-koorts-ellende-blegh-bah-hoest-proest-seizoen achter ons hebben gelaten. Tot vorige week hebben zowel Ivo als Robin ontzettend veel lopen hoesten (en natuurlijk gooit Ivo daardoor regelmatig zijn hele maag- en darminhoud terug naar buiten), maar de afgelopen twee nachten zijn we er niet meer 20 keer van wakker geschrokken dus het einde is in zicht. Oh oh oh wat ben ik blij dat het weer zomer is aan het worden!

En niet alleen omdat de bacterieen en virussen dan wat harder moeten werken om grip op onze kindjes te krijgen, maar ook omdat we de laatste tijd weer heerlijk vaak naar buiten kunnen! Het huis lijkt met de week kleiner als je met twee babies/dreumessen binnen zit omdat het buiten de hele dag vriest of miezert. Wandelen met de wandelwagen kan natuurlijk altijd wel, maar even buiten de benen strekken is lastig als je net pas kunt kruipen en alles is nat. Als dan in het voorjaar eindelijk de tuindeuren weer open kunnen gaat er een wereld voor je open!

En niet alleen voor mij, maar ook voor Ivo en Robin! Lagen ze afgelopen zomer nog rustig in de kinderwagenbakjes te slapen (Haha! Ha! Slapen, wat is dat?), nu mogen ze los! En wat een avonturen vallen er te beleven als je zo klein bent...

Onze omheinde tuin, die we zelf al redelijk aan de maat vinden, is voor Ivo en
Robin 1 groot avontuur. Wij denken dat we hem redelijk bijhouden, maar als je als ventje van ruim zeveneneenhalve kilo je zusje van bijna 8 kilo in de houten blokkenwagen over het nog niet gemaaide gras vooruit probeert te duwen...

-- bekijk filmpje --

...dan waan je je in een heus oerwoud! Ook de drempel van de woonkamer naar de tuin lijkt een amper te bedwingen alpentop als je net 76 centimeter hoog bent. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de gloednieuwe hangmat:

-- bekijk filmpje --

Heerlijk voor papa en mama om tussen de bedrijven door even op te relaxen, maar voor Ivo en Robin is het een groot zeilschip op een onrustige oceaan! En zij zijn ontdekkingsreizigers, op zoek naar verre landen en verborgen schatten...

Hoe heerlijk om zo klein te zijn, de hele wereld aan je ieniemienie voetjes,
klaar om door jou ontdekt te worden! En altijd je tweelingbrusje in de buurt om je handje vast te houden als het even iets te spannend wordt.

Want spannend is het, hoor! Gras voelt heel vreemd en eng aan als het voor het eerst tussen je vingertjes of onder je teentjes kriebelt. Ben je dus mooi klaar mee als mama je midden in het grasveld neerzet met een doos duplo naast je. Hoe red je je daar nou weer uit? De poes van de buren is reuze interessant als je er van een afstandje naar kijkt, maar komt hij dichterbij dan sta je ineens oog in oog met een heuse tijger! Beestjes kijken in een boekje, veilig op schoot bij papa, is leuk en gezellig, maar in de kinderboerderij komen de geiten zomaar op je af en knabbelen ze aan je jasje. Of aan je slofjes. Of zelfs aan je vinger als je niet uitkijkt!

Ook binnen zijn trouwens genoeg avonturen te beleven. Want als je eenmaal
bedreven bent in de kunst van het kruipen en je handig genoeg bent om je aan elk klein uitsteeksel op te trekken kom je er ineens achter dat er overal lades en kastjes zijn die open en dicht kunnen. En waar allemaal spannende spulletjes inzitten. Waar je eigenlijk niet aan mag komen, maar ja, dat maakt het alleen maar NOG leuker om het TOCH te doen. En eigenlijk zijn de lades zelf ook al heel erg leuk. Open. Dicht. Open. Dicht. Open. Dicht. "WheeeeeBoehoehoeoeoe!" Oh jee, dat waren de vingertjes van je tweelingzusje. Of je tweelingbroertje. Ligt eraan wie je zelf bent.

En mama maar hollen en rennen. Om planten opzij te schuiven, blokkenwagens om te draaien, omgevallen loopfietsjes met kind en al weer recht te zetten, prullenbakken veilig te stellen, kusjes te geven en grijpgrage vingertjes uit gevarenzones weg te plukken. Onderwijl constant struikelend over rondgestrooide duplo en over de grond zwervende ballen en stukken speelgoed. "Verdorie, dat had ik 5 minuten geleden toch allemaal opgeruimd?" Ha. Haha. Opgeruimd? Wat is dat?

"Nee" is het leukste woord ter wereld. Vooral als het tegen je brusje gezegd
wordt. Niets is leuker dan horen dat mama "NEE" zegt tegen je
tweelingbroertje... Jawel, toch! Heel hard aan komen kruipen en met een grote grijns precies datgene doen wat je broertje net verboden is! Aan de prullenbak rommelen. Want na 2x NEE wordt hij weggeplukt en ergens anders neergezet en daarna ben je zelf aan de beurt. En dan je brusje weer. En dan jij weer. En na 6x lig je met z'n drietjes hardop lachend op de grond naast de prullenbak te rollebollen. Want zie als moeder je gezicht maar in de plooi te houden als je voor de 4de keer je inmiddels in een scheur liggende zoon bij de prullenbak wegplukt terwijl je luid giechelende dochter snel zijn plaatsje weer inneemt. Heerlijk, een tweeling!

Nu dat opvoeden nog...

Gelukkig hebben ze allebei precies door wanneer onze grenzen echt bereikt zijn. Ze weten dondersgoed het verschil tussen een spelletje spelen, een klein beetje ondeugend zijn, en iets doen wat echt niet mag. En kiezen ze er ondanks die wetenschap toch voor om door te gaan, dan hebben we altijd de box nog. Schreeuw. Huil. Brul. Hallo buren. Jawel. Wij zijn er ook nog. En na 2 minuten brullen in de box hebben meneer en madam bedacht dat het eigenlijk best wel gezellig is zo saampjes in de box. En zitten ze ineens heerlijk te spelen met en te brabbelen tegen elkaar. Tot er eentje bedenkt dat de bal in de handen van de ander net dat kleine beetje mooier is dan de bal die je zelf vast hebt. Of dat het zo'n leuk hol geluid maakt als je met een houten blokje tegen het hoofd van je brusje timmert. Oh jee, daar gaan we weer...

Tussen de bedrijven door moet er natuurlijk ook nog gegeten worden. En liefst ook nog wat geslapen. Dus stiekem toch iets van structuur. Iets wat ergens in de verte als je heel goed kijkt toch een beetje op een "schema" lijkt. Een beetje orde in de chaos:

Wakker worden om een uur of 07:00. Kletsen met je brusje in het ledikant naast je. Even drinken bij mama in het grote bed, daarna aankleden en naar beneden. Half negen boterhammetje eten. Spelen. Half elf fruit. Beker sap erbij. Slapen. Huil. Klets. Bler. Giechel. Brul. Snurk. Rust. Eventjes. Wakker worden. Boterhammetje eten. Spelen. Ruzieen. Tijd voor wat rozijntjes. Lekker om te eten, maar vooral leuk om rond te strooien. Voor strakjes. Een rondje buiten wandelen. Even tot rust komen in de kinderwagen of in de bolderkar. Pakje appelsap of yokidrink. Leuk, al dromend drinken door een rietje. Met je vrije hand wijzend naar voorbij fietsende kinderen of naar wat paarden in de wei. Misschien onderweg nog even langs de speeltuin? Weer thuis. Warm eten, vers klaargemaakt of uit de vriezer. Je denkt toch niet dat ik voor 1 dag tegelijk jullie hapjes klaarmaak? Nee hoor, 1 keer per week sta ik in de keuken voor de hele week vooruit te koken... In de kinderstoel lekker knoeien met je prakje terwijl mama stiekem steeds een hap naar binnen schuift. Broertje. Zusje. Broertje. Zusje. Om en om. Hap slik weg. Even spelen terwijl mama kookt. Papa en mama moeten ten slotte ook eten. Papa
thuis. Aan tafel. Heerlijk mee snoepen van het bord van mama. Of papa. Stiekem TWEE keer avondeten. Het wordt tijd dat ik 's avonds voor 3 ga koken in plaats van voor twee, want zo BLIJF ik afvallen. Toetje? Ja, wij ook! Nee, geen danoontje. Uit JOUW schaaltje! Van tafel, even spelen. Even wachten tot de luiers zijn volgepoept. Verschonen, pyjama aan en nog even beneden bij mama aan de borst. Degene die moet wachten "leest" een boekje bij papa op schoot.

En ineens is het avond en liggen de kinderen op bed en zit je zuchtend op de
bank naar de achtergebleven chaos te kijken. Weer een dag voorbij... Weer een maand verder... Wat gaat de tijd toch snel!

Mobiel

Thu, 5 Mar 2009 11:13:44 +0100

Niet te geloven, wat kun je je als moeder toch verbazen over je kinderen...

Anderhalve maand geleden lag Robin, toen ruim 12 maanden oud, alleen nog maar op haar rug of buik te spelen, was nog helemaal niet mobiel. En dat terwijl haar tweelingbroertje al op zijn buik het hele huis doorschoof. We begonnen ons af en toe stiekem een beetje zorgen te maken over onze kleine meid. Ze lag daar maar te liggen. Rolde wel op haar buik en terug, maar alleen als ze even iets wou pakken en dan rolde ze snel weer terug. Het was dus geen rollen om ergens te komen, zoals wat Ivo al deed toen hij 9 maanden was.

Begrijp me niet verkeerd: ze ontwikkelde zich prima. Niet snel, zelfs niet gemiddeld, en ook gecorrigeerd liep ze wat achter, maar ze ging wel vooruit. Met haar fijne motoriek zit het wel snor en ze kletst ons ook al een tijdje de oren van ons hoofd (in Timboektaans, of Verweggistaans, of een andere taal waar wij als volwassenen geen touw aan vast kunnen knopen). Maar die grove motoriek, die mobiliteit, dat kwam maar steeds niet van de grond. Letterlijk.

En dus begonnen we ons een beetje zorgen te maken. Omdat haar tweelingbroertje al wel zo mobiel was. Niet kruipend, of lopend, of zittend. Nog steeds gewoon op zijn buik. Maar hij KWAM er wel. Waar? Overal. Waar hij maar heen wilde. Of waar hij per ongeluk toevallig terecht kwam.

Vergelijken mag niet, dat weten we. Ook een tweeling bestaat uit twee losse individuen, die alles op hun eigen manier en op hun eigen tempo doen. Maar je doet het stiekem toch. Net als dat we ons het afgelopen jaar regelmatig zorgen hebben gemaakt omdat Ivo in groei zo ver achter bleef bij zijn zusje, zo maakten we ons ook zorgen dat Robin zo weinig aanstalten maakte om in beweging te komen.

Tot een paar weken geleden tenminste. Buikschuiven was ze rond 13 maanden (11 maanden gecorrigeerd) al gaan doen. Een stuk langzamer dan Ivo, en met een hoop gezucht en gesteun, maar ze kwam wel vooruit. Drie weken geleden gingen ze zomaar allebei op hun knietjes zitten. Rechtop, eerst nog steunend op een stuk speelgoed of de onderste tree van de trap, maar al snel met losse handjes. Twee weken geleden, hij was toen precies 14 maanden oud, trok Ivo zich ineens op aan de vensterbank. En een dag later stond Robin ineens naast hem uit het raam te kijken. "Wat hij kan, kan ik ook!" moet ze gedacht hebben.

Ineens gingen ze gelijk op. Kwa lengte, kwa gewicht (waar Ivo van de zomer ruim een kilo lichter was zit er nu nog maar 70 gram tussen), en nu ook kwa "mobiliteit". Zomaar ineens was het weer een echte "tweeling".

Een paar dagen geleden kregen ze ineens door dat ze stapjes kunnen zetten. Nou ja, stapjes... Als je ze onder de armpjes steunt dan gaan ze met hun benen trappelen. Beentjes gestrekt, voetjes naar voren en omhoog, het doet een beetje aan marcheren denken. Ze liggen dan helemaal dubbel, en dat kun je ze niet kwalijk nemen. Het ZIET er ook heel grappig uit. Inmiddels stappen ze ook zonder onze hulp zelfs een paar pasjes opzij langs de bank als ze ergens net niet bij kunnen.

We zitten nu echt in een soort stroomversnelling. Ze zijn in razend tempo van alles aan het leren. Alles waarvan we ooit gedacht hebben "Jeetje, zou het er ooit nog van komen?" zijn ze nu ineens aan het oefenen. In krap 2 maanden tijd zijn ze van liggen helemaal overeind gekomen, van statisch naar mobiel. Ik kan haast niet wachten tot we weer naar de fysio gaan. Komende maandag mogen we weer. Dan mag ik glimmend van trots vertellen wat ze sinds de vorige afspraak 6 weken geleden allemaal ineens hebben bijgeleerd. Dan mogen ze zelf laten zien wat ze allemaal al kunnen. Heerlijk!

In een paar weken tijd zijn onze twee kleine smurfen van baby naar dreumes gegaan. Ineens ziet een spijkerbroekje er niet meer debiel uit om die smalle kontjes. Al die stoere kleertjes maatje 74 pasten tot voor kort eigenlijk echt nog niet bij ze, de vertrouwde zachte stofjes van maatje 62 en 68 waren veel passender, veel normaler. Zelfs al waren ze inmiddels veel te kort bij de armpjes.

Waar het vorige maand nog een wat vreemd gezicht was, een spijkerbroek bij zo'n schattige baby, past het er nu helemaal bij. Zomaar, ineens. Die eigenwijze koppies, daar doe je toch geen zachte stofjes meer onder? Dat kan ECHT niet meer!

Niet te geloven... Onze kleine hulpeloze babies worden GROOT! Zomaar, ineens, vanzelf...

En vandaag? Vandaag begon Robin ineens te KRUIPEN!! Nog wat aarzelend, nog wat voorzichtig, maar wel met een grote grijns op haar smoel. "Kijk eens, mama, wat ik al kan!" En ik zweer het je, ze keek zelfs even glunderend achterom naar Ivo:

"Haha, lekker puh! JIJ kunt het lekker nog NIET!"

14 maanden

Thu, 19 Feb 2009 16:51:55 +0100

Tja, als je onder de rivieren geboren wordt, dan zul je er op gegeven moment toch echt aan moeten geloven. En als je dan ook nog eens een tweelingbroertje of -zusje hebt, dan kunnen papa en mama helemaal hun lol op!

Het hele jaar door wordt jullie eigen identiteit braaf gestimuleerd: niet te vaak dezelfde kleren aan, niet teveel vergelijken. De verschillen benadrukken, niet de overeenkomsten. Jullie zijn dan wel een tweeling, jullie delen inderdaad iets heel bijzonders met elkaar, maar jullie zijn allereerst twee prachtige "gewone" kinderen met eigen karakters en bijzonderheden. Die stomtoevallig (nou ja, vooruit, met een klein beetje hulp) tegelijkertijd in dezelfde buik terecht gekomen zijn en er ook nog eens op dezelfde dag weer uit zijn ontsnapt.

Het hele jaar proberen we jullie zoveel mogelijk te zien als twee individuen. Maar nu, met carnaval, nu zullen jullie weten dat jullie een tweeling zijn!!!

Vorig jaar waren jullie nog veel te klein en te kwetsbaar om buiten in de kou naar een troep hossende clowns te gaan kijken. Net een paar weken thuis uit het ziekenhuis, 2 maanden oud en net 2 1/2 kilo licht. Nog geen schattig laagje babyvet om jullie lekker warm te houden. Vorig jaar zijn we dus maar binnen gebleven.

Maar dit jaar? Dit jaar gaan we LOS!! De carnavalspakjes zijn in huis gehaald, de route van de grote optocht hangt op het prikbord, en de eerste carnavalsoptocht hebben jullie inmiddels al achter de rug. Alle kinderen van de basisschool/peuterspeelzaal/kinderdagverblijf om de hoek hebben vanmiddag een rondje door de wijk gelopen, prachtig verkleed en compleet met versierde bolderwagens en skelters-met-aanhangers. Wat een vrolijk gezicht!

Jullie waren vandaag gewoon thuis, dus stonden wij braaf met z'n drietjes langs de kant te kijken. Mama rillend van de kou, jullie heerlijk warm ingepakt in de wandelwagen. En terwijl ik mijn ogen uit keek naar al die vrolijk zingende prachtig verklede kinderen die langs kwamen lopen, genoten jullie van alle oohhh's en aahh's die jullie kant op kwamen. Want kennelijk zijn twee van die verbaasde snoetjes gehuld in eenzelfde carnavalspakje een attractie op zich...

*****

Vandaag zijn jullie trouwens ook precies 14 maanden oud. Vanmorgen dus naar het CB gereden voor het wegen-meten-prikken rondje (zonder de prikjes dan, want omdat jij, Robin, de afgelopen paar avonden koorts hebt gehad zijn die een paar weken uitgesteld). En wat was ik trots op jullie! Op alle "Kunnen ze al zus en zo?" vragen die door de arts gesteld werden kon ik volmondig JA antwoorden (of in ieder geval "Bijna!" of "Nou, als je met zus en zo ook dit of dat bedoelt dan kunnen ze het wel..." Blokjes in en uit een bakje doen: JA. Ook al een beetje stapelen trouwens... Een blokje aangeven als ik erom vraag: JA. Kleine woordjes zeggen: JA. Als "die" en "da" ook meetellen tenminste, want verder komt er alleen nog maar onverstaanbaar gebrabbel en gegiechel uit. Naar de deur kijken als je vraagt "Waar is papa?": JA. Ook als hij helemaal niet aan de andere kant van die deur staat trouwens...

Toen ze aan het grove motoriek rondje begon vroeg ze heel tactisch "En kwa motoriek, wat kunnen ze allemaal al?" Dat scheelde weer een aantal nee's (Kruipen: nee. Zelf gaan zitten: nee. Optrekken tot staan: nee. Los staan: nee. Langs de tafel lopen: nee). In plaats daarvan mocht ik trots vertellen wat jullie allemaal al WEL kunnen. Dat jullie al het hele huis doortijgeren bijvoorbeeld. En dat jullie je optrekken tot op jullie knietjes en dan zelfs de handen al vrij hebben om met jullie blokjes te spelen. Dat jullie echte klimgeiten zijn, die moeiteloos over obstakels als de benen van papa of de rug van broertje of zusje heentijgeren. Die zo over de rugleuning van de bank duiken als ze de kans krijgen. Dat jullie al regelmatig even op handen en knieen staan te wiebelen dus dat het niet meer lang zal duren voordat jullie ook het kruipen door hebben.

Heerlijk, zo'n positieve opsomming. Wie had dat vorig jaar durven hopen? Dat jullie zo heerlijk ongeschonden uit jullie ziekenhuisavontuur tevoorschijn zouden komen? Dat jullie niet supersnel en misschien zelfs (nog) niet "gemiddeld" zijn, maar dat jullie op jullie eigen tempo toch die dingen leren die belangrijk zijn... Wat een wonder! En wat een ontzettend groot geluk!!

Behalve alles wat jullie KUNNEN, wordt er daar ook elke keer gekeken naar alles wat jullie ZIJN. Dus de weegschaal en het meetlint stonden zoals altijd netjes op jullie te wachten. Jullie zijn inmiddels allebei precies 74 en een halve centimeter lang (jaja, we tellen in halven hier). Geen wonder dat de kleertjes maatje 68 nu toch wel erg aan de korte kant zijn. En jullie gewicht? Tja... De eerste maanden vlogen de kilo's eraan: 2000, 3000, 4000 gram in sneltreinvaart. Na de 5000 gram zijn jullie overgestapt op een boemeltreintje. Hortend en stotend werd de 6000 gram gehaald, en daarna ging het zuchtend en steunend richting 7000. RICHTING, want die grens werd maar steeds niet gehaald. Robin, jij hing er zo lang tegenaan te hikken, maandenlang zelfs, dat het op gegeven moment voelde als een soort bakstenen muur. Een muur waar de gemiddelde baby al tussen de 4 en de 6 maanden oud fluitend overheen springt maar die voor jullie een paar meter te hoog leek. Een magische grens waar jullie perse doorheen moesten op weg naar een lang en gelukkig leven.

Elke controle keek ik vol spanning naar de digitale cijfertjes op die gevreesde weegschaal. En elke keer weer die "6" als eerste cijfer. 3 maanden geleden, bij de 11-maanden controle, wogen jullie ongeveer 6400 (Ivo) en 6900 (Robin) gram. WEER die verdomde "6"!! Waarom groeiden jullie niet gewoon, alle andere kinderen om jullie heen waren al lang en breed de 10 kilo gepasseerd. Natuurlijk wist ik dat dat bij jullie nog wel even kon duren, maar 7 kilo moest toch verdorie wel haalbaar zijn?

Ergens tussen toen en nu heb ik het losgelaten. Ik kan er toch niets aan veranderen. Jullie zijn wie jullie zijn.

Jullie kunnen onmogelijk meer eten dan jullie al doen. Alle artsen en specialisten die jullie inmiddels gezien hebben geven aan dat het bijzonder is dat jullie nog steeds borstvoeding krijgen, dat het goed is voor jullie weerstand, voor jullie mondmotoriek, voor jullie spraakontwikkeling. Geen enkele keer is er gezegd dat jullie sneller zouden groeien als ik zou stoppen. Dus gaan we gezellig nog even door. En verder werken jullie makkelijk 3 boterhammen, 2 stuks fruit, 200 gram warm eten en de nodige tussendoortjes naar binnen. PER STUK! Meer eten is gewoon ONMOGELIJK als je zo klein bent.

Dus die cijfertjes, laat die maar lekker de boom in vliegen. Die zijn niet belangrijk. Het zijn maar cijfertjes!

En toch...

Als moeder maak je je zorgen. Hoe luchtig je ergens ook over probeert te doen, die zorgen zijn gewoon aangeboren. Zorgen over de gezondheid van je kinderen. En over hun welzijn. Eten ze niet te weinig? Of teveel? Hebben ze het niet te warm? Of te koud? Heeft ze nu verhoging, of koorts? Is het een verkoudheid, of is er meer aan de hand?

En als moeder ben je onzeker. Ook daar is niets aan te veranderen. Samen met je kind is er ook een stemmetje tevoorschijn gekomen. Een stemmetje dat constant tegen de binnenkant van je schedelpan loopt te tikken. Een stemmetje dat bij alles roept: "Gaat het wel goed?" of "Doe ik het niet verkeerd?". Een stemmetje dat, net als je kinderen, aanwezig is bij alles wat je doet, overal waar je gaat, 24 uur per dag, 7 dagen per week. Net als dat je kinderen niet altijd lijfelijk bij je in de buurt zijn, is ook het stemmetje niet altijd op de voorgrond aanwezig. Maar ergens achterin je hoofd ligt het te wachten, klaar om weer tevoorschijn te springen:

Ben ik wel de moeder die ik zou KUNNEN zijn, die ik had WILLEN zijn?

Zal ik jullie kunnen begeleiden naar volwassenheid, zonder dat jullie teveel kleerscheuren oplopen? Zullen jullie onder mijn vleugels opgroeien tot gelukkige en zelfverzekerde mensen? Zal ik altijd achter jullie kunnen staan, ook als jullie keuzes maken die niet de mijne zouden zijn?

Bij al die belangrijke vraagstukken lijkt dat ene kleine vraagje totaal onbelangrijk. Dat ene lullige cijfertje, wat maakt dat nou uit? Als jullie later terugkijken op jullie jeugd, zullen jullie het me dan kwalijk nemen dat ik jullie niet wat meer heb vetgemest dat eerste jaar? Vast niet.

En toch sprong ik stiekem een gat in de lucht toen ik vanmorgen die cijfertjes tevoorschijn zag komen. Jullie zijn door die magische grens heen! Jullie zijn over die muur gesprongen! Wat zeg ik? GEVLOGEN! Jullie zijn er zover overheen gezeild dat jullie hem niet eens meer kunnen zien als jullie achterom kijken!

Ivo, jij weegt vandaag 7390 gram!! Geen wonder dat je smalle snoetje nu echte wangetjes begint te krijgen...
En Robin, jij weegt 7465 gram!!! Dat zijn een 7, een 4, een 6 EN een 5... Dag boemeltje, hallo intercity!

Nee, die paar kilo’s minder, daar zal ik later niet op worden afgerekend. Dit, echter, zullen jullie mij de rest van jullie leven kwalijk nemen: